سرتاپا سیاه نشان
درحضور طوطی سخنگوی بی عاطفه
که جز خیال آن سکوت محض و واژه های تکراری
چیزی برای نشان دادن ندارد
آری دوستم ،گلم
همه ی آن های که روزی تورا می پرستیدند
بی عاطفه طوطی وار فقط تکرار کلماتی را می کنند
که انتظارآن آسوده بودن را در خود نهفته
تمامی وقت تلف شده عمر را
اگر جز تنهایی ها بگیری
چیزی جز لحظات سخت بی عاطفه بودن برای تو نمی ماند
آری نمی دانم
چرا همیشه دوست داشتم
سرنوشتم را سیاه بدانم
ای کاش کسی پاسخی برای من داشت...