۱۶مرداد شاید ای کاش هیچ گاه نمی رسید...

شاید روزی دیگری بود...

شاید نمی خواستند اصلا این روز باشد..

شایدهمه چیز بودن یا نبودن نیست..........

انگار گیج بودن میان هستی ونیستی آدم ها را به فنا می رساند وفنا آدم را به جاهای تنگ تر از ذهن من وتو،همه چیز را ازمیان آن همه زندگی زیرو رو می کنم هیچ گاه تولدی را برای خود نمی یابم انگار ظلماتی بیش نیست میان حقیقت ودروغ انگار زندگی همان لحظه تولد است که آرامشی همراه با گریه های معصوم دارد بقیه از روز دوم شروع می شود غم نفهمیدن حرفهایت از همان روز دوم آغاز می شود وهمچنان بهت وناباوری روز دوم زندگی ادامه دارد...دراین مسیرزندگی بی نام ونشان روزها یکی یکی سپری می شود انگار همین چندسال پیش بود که بچه بودی ودر افکارت سردرگم اما اکنون بی باور تر ازهمیشه شکننده تر همچنان می گذری از آن فکرها که داشتی وانگار همان روز تولدت برای تو اولین شب وآخرین شب آرامش بود.....امروز وارد ۲۱سالگی شدم..... 

راه همیشه ناتمام است برای من ،برای تو، برای ما برای آن ها که فاصله وهدف را در پیمودن راهی می بینند که هنوز مقصد مشخص نیست وما به کدامین گناه این گونه بی هدف سرمی کنیم.لحظه های بی باور را که طلوع ما تبسمی بیش نیست برای لحظه های رفتن وپرپرشدن در فاصله ی نامعلوم وبهتی همیشگی که هیچ گاه میان لبخندها وگریه هامان ناپیداست، ناپیدا تر از آنچه که تو فکر می کنی یا هرکسی می اندیشد فکر کردن ما تابوت است تابوت افکارمان که هروز آن ها را می کشیم محض ریا یا دورویی ودر تابوت می کنیم انگار هیچ وقت فکر نکرده ایم به راه یا حتی فاصله ومقصد که ترس داریم از هر چه بی عاطفه گیست وچه فایده که می خندند به عاطفه ام به کم بودن عمرم در حالی که نمی دانند که هر لحظه از عمرم را در پیدا کردن چنین روزی می گذراندم اکنون که پیدا کرده ام حسودیشان می شود به تنهایم حسودیشان می شود به تقربم به هر آنچه که از اوست خوب میداند که طی کردن این فاصله وپیدا نبودن مقصد همگی برای اوست برای او که مرا آفریده ازنو آن طور که خودم می خواهم آن طور که هرثانیه ازعمرم فاصله است وپیمودن راه که همه چیز را در شیرینم می بینم .در شیرینی که طعم آن به اندازه لذت تمامی شب های تنهای ام بوده وای کاش آنان که بهانه ی پیمودن این راه دشوار را نمی دانند بهانه ها نیاورند که خسته ام از داشتن بهانه ها برای زندگی می خواهم شیرینی شیرین رابچشم. به ترنم باران در میان آسفالت های این شهر بخندم ومست به این راه بی مقصد بیاندیشم... کاش می دانستند ماهم دلی داریم آن ها که همه چیزرا در منطقی تسلسل وار می بینند... کاش می فهمیدند که همه عمرم را این گونه شیرین نیود ه ام خودشان هم می دانند این من منی دیگر است که باتمام وجود به غرورش می خندد...کاش بهانه ها می رفتند ومن وشیرینی این لحظات را برای خودم باقی می گذاشتند که شیرینی زندگی همچون شیرینی یک تولد دوباره است در میان این همه سختی پیمودن مقصدی نامعلوم... کاش می دانستد.

هنوزم عادت نکردم به خوشحالی، همیشه بوده اند افراد زیادی که ازمن پرسیده اند که چطور با این همه سیاه بینی زندگی می کنی شاید جواب قانع کننده ای نداشتم وندارم اما سیاهی چیزی از وجودماست در   گوشه ای از مغز همه ی ما، نقطه های سیاهی از بدی ها وجود دارد که خیلی ها آن را درک نمی کنند مشکل من داشتن قدرت در ک این بدی است همیشه وقتی تنها می شوم چیزی جز این بدی ها جلوی چشمم نمی آید شاید سرنوشت زندگی ام آن چنان تلخ نبوده اما چه کنم جز در ک مشکلات مردمم ،خودم ونابودی رویاهایم نمی توانم فکر کنم همه ما بیمار روانیم همه ی ما اما بسیاری از آن فرار می کنند چرایش را خودشان می دانند اما در توان من نیست. این گونه زیستن ،زیستن در میان آن همه سیاهی سخت است اما نوشته های من چیزی جز بازخورد کارهای پست من نیست شاید آن قدر بدی داشته ام که از همه فرار می کنم حتی از عزیزترین افراد زندگی ام که من را عاشقانه دوست دارند اما چه کنم همیشه یعنی تا حالا بیشتر به خودم فکر کرده ام نه دیگران انگار فقط بر ای خودم زندگی می کنم....اما حیف احساس نزدیکترین دوست داشتنی ام که خودش را برای من فدا کرده منظورم فرد خاصی نیست من همه آن ها را یک فرد می بینم.تنها خوبیم نترسیدن از بیان واقعیت های خودم است خیلی ها حفظ آبرو را مهم تر از غصه های که دارند می دانند به همین خاطر همه چیز را در دلشان نگه می دارند اما من می نویسم حتی به قیمت از دست دادن خیلی از چیزها.....

آخر کلام این که به پدرم،مادرم(حلیمه)،خواهرهایم و بهانه ی که عاشقانه من رادوست دارد می گویم دوستتان دارم.